من و آيينه به هم محتاجيم

اولا من رو ببخشيد بابت غيبت طولانيم.

دوما براي اولين بار بود كه فحش دادن يك نفر به مذاقم خوش اومد و به قولي به تنم چسبيد و زبونم كاملا الكن شد.

سوما بعضي مواقع آدم هنگ ميكنه و ميره واسه خودش...............

چهارما خسته تهديدهاتم رفيق كه اونم مثل خودت دوست داشتنيه.

پنجما ميدونم قابل جبران نيست ولي نبودنم رو با يك شعر از "فاضل نظري" به پايان ميرسونم.

كمترين فايده عشق

رازاين داغ نه در سجده طولاني ماست

                          بوسه اوست كه چون مهر به پيشاني ماست

شادمانيم كه در سنگدلي چون ديوار

                           باز هم پنجره اي در دل سيماني ماست

موج با تجربه صخره به دريا برگشت

                            كمترين فايده عشق پشيماني ماست

خانه اي برسر خود ريخته ايم اما عشق

                            همچنان منتظر لحظه ويراني ماست

باد پيغام رسان من و او خواهد ماند

                             گر چه خود بي خبر از بوسه پنهاني ماست

(مهدی محمدی)

                                         

صلاي آشنا

 واقعا نوبره! يه وبلاگ با هفت نفر نويسنده اما ماه به ماه بروز نشه. "معبد" قرار بود يه وبلاگ گروهي باشه اما غافل از اينكه تو ايران گروه يعني " كشك" ، يعني " هيچي" ، يعني " تكيه بر باد" و يعني " خانه سازي بر آب".

بزودي اكثر نويسندگان از جمع نويسندگان اين وبلاگ حذف خواهند شد تا حداقل ثابت بشه اين ضرب المثل روسي صحت داره كه " چيزي كه مال همه است ، مال هيچ كس نيست". نمي دونم چرا اين ضرب المثل مال روس هاست انگ كار ما ايراني هاست. كار گروهي را شروع مي كنيم و وسط كار ...

 فعلا اين شعر بزرگترين غزل سراي معاصر  " استادهوشنگ ابتهاج" را بخونيد (خيلي دوسش دارم)، تا بزودي يه دستي سر و گوش اين وبلاگ بكشم.

در اين سراي بي كسي كسي به در نمي زند
به دشت پر ملال ما پرنده پر نمي زند

يكي زشب گرفتگان چراغ بر نمي كند
كسي به كوچه سار شب در سحر نمي زند

نشسته ام در انتظار اين غبار بي سوار
دريغ كز شبي چنين سپيده سر نمي زند

دل خراب من دگر خراب تر نمي شود
كه خنجر غمت از اين خراب تر نمي زند

گذر گهي است پر ستم كه اندرو به غير غم
يكي صلاي آشنا به رهگذر نمي زند

چه چشم پاسخ است از اين دريچه هاي بسته ات
برو که هيچ کس ندا به گوش کر نمي زند

نه سايه دارم و نه بر بيفکنندم و سزاست
اگر نه بر درخت تر کسي تبر نمي زند